رجز خوانیهای اقای کرزی و هدف قرار گرفتن عمق استرا تیژی افغانستان!

سخنرانی تند ورجز خوانی اخیر اقای کرزی در باره پاکستان گرچه- به یک شوخی بی مزه شباهت داشت - اما این شوخی ومانور سیاسی برای حکومت مقتدر پاکستان تحمل ناپذیر تمام گردید: بدین خاطر  پی امد این سخنرانی برای مردم افغانستان خصوص هزاره ها  تلخ بود-برای بررسی این رویداد وتبعات سیاسی ونطامی ان به نکات چند اشاره می نمایم:

درحالی که از اثر رخنه مسلحانه کوچی ها برنقاط مختلف شهرک بهسود در میدان وردک بستری از آتش ایجاد شده و درگیری و کشتار ادامه دارد، رئیس جمهور کرزی از حمله به پاکستان و سرکوب شبه نظامیان طالبان پاکستانی دم می زند تا به زعم ایشان، هم خود و هم مردمان آن سوی مرز را نجات دهد! اما جالب این است که رئیس جمهور هیچ گاه با چنین خطابه های بلند، در باره ختم مخاصمت رو به افزایش میان کوچی ها و هزاره های ساکن درآن جا، هشدار نداد و اقدامی که از درگیری و مخاصمت قومی جلوگیری کند،به عمل نیاورد.همان طوری که پیش بینی می شد، سکوت وبی تفاوتی حکومت و رهبران هزاره در برابر افزایش خطر تنش مسلحانه میان کوچی ها ساکنان بومی مناطق بهسود، اکنون کار را به جایی کشانده است که خطر یک جنگ تمام عیار قومی را قوی تر کرده است.منازعه کوچی ها و هزاره های بهسود، بدون شک با یک رشته فعالیت های پنهانی بعضی تاجران سیاسی رابطه دارد.اما حالا یک نکته روشن است که اگر این غائله به موقع مهار نشود، منافع ملی و ظرفیت مردم ما را ضعیف می کند. سوال این جاست که چرا به طور مشخص تنها در بهسود میان کوچی ها و ساکنان بومی بر سر استفاده از چراگاه ها جنگ در می گیرد؟ این پرسش مطلقا سیاسی است وجوابی که درعقب آن خفته است، جوهره سیاسی دارد. حالا که تاجران سیاسی ازین فاجعه چه نفعی می برند، یک جانب قضیه است اما جانب دیگرآن بسیار خطرناک است و این حرکت جنگی می تواند درتمامی کشور گسترش یابد که درآن صورت تاجران سیاسی نیز داروندار خود را از دست خواهند داد.کوچی ها تا زمانی که از سوی دیگران تحریک نشوند، هرگز وارد میدان خشونت نمی شوند. هزاره های این مناطق نیز مردم صبور، قانع، بی ضرر و شریف اند. خشک سالی و انهدام مزارع دربسیاری جا های کشور بیداد می کند؛ اما مشاهده می شود که آتش جنگ میان هزاره ها و کوچی ها تنها دربهسود زبانه می کشد. رئیس جمهور کرزی باید به جای حمله به پاکستان به ایجاد وفاق و همزیستی میان مردمان داخل کشور ما توجه کند. طوری که درگزارش ها آمده است، ممکن است دست های بیگانه نیز در گسترش بستر مخاصمت میان کوچی ها و هزاره ها دخیل باشد. اگر رئیس جمهور آشکارا اعلام می کند که به حساب طالبان آن سوی مرز ها خواهد رسید، مراقب این سوی مرز ها نیز باشد.تجربه نشان داده است که اگر در داخل خانه امن و انتظام حکمفرما نباشد، صاحب خانه هیچ کار سودمندی را در خارج از محیط خانه انجام داده نمی تواند. این صف آرایی های جنگی هم کوچی ها را به شدت ضربه می زند و هم ساکنان بومی مناطق بهسود را . گذشته ازین بدترین میراث این آشوب آفرینی ها این خواهد بود که فضای اعتماد و همزیستی میان اقوام مختلف ساکن درکشور بیش از پیش تیره وتار شود و آن گاه هیچ کسی ازین حوادث سود نخواهد برد.

روزنامه پیمان چاپ کابل

دراین ویدو یکی از صحنه های وحشتناک ارتکاب جنایت توسط طالبان را نگاه می نماید.