هزاره ها، چهل وچهارسال انتظاربرای یک سرک!

             رضا ضیایی

           سخن نخست

         این سرک بخاطر اینکه در حدود ۸۰۰ کیلو متر در سر زمین هزار جریان می یابد، از دوجانب اما بطور معکوس و متضاد، مورد توجه قرار داشته است، ازطرف هزاره ها  تقاضای جدی واز جانب حکومتهای سابق ومستبد افغانستان  محالفت وبی میلی شدید، باعث تداوم یک نوع جنجال نیمه سیاسی در مدت چهل وچهار سال گزشته گردیده است.

وطن عزیز ماافغا نستان بر اساس سیاست های استعما ر خا رجی ونظام های استبدادی داخلی - بیک کشورعقب مانده، و جنگ زده تبدیل گردیده است . ،رقابت استراتژ یک میان قدرتهای بزرگ جهانی ، بحران ومداخلا ت کشور های همسا یه د را مور داخلی ما سبب اساسی آغا ز و تداوم جنگ در افغانستان شده اند .این مداخلا ت که با اهداف مغر ضا نه وسود جویا نه توأم بوده ،اوضاع سیاسی کشور و پدیده های اطراف آ نرا بغرنجتر ساخته وابعاد جنگ وتراژیدی را گستریش بیشتر بخشیده است تا مردم ما نتوانند به راه های حل موئثر این مشکل دست یا بند. با ناکام شدن پروگرام صلح ملل متحد در افغانستان و سقوط حکومت داکتر نجیب الله در کابل تمام کشور های که در زمان جهاد تنظیم های اسلامی را کمک و یاری سیاسی و نظامی کرده بودند هر کدام سعی می نمودند که تنظیم های طرفدار خود را در دولت مجاهدین پر رنگتر بسازند و بدین لحا ظ جنگ ها ی میا ن تنظیمی را در شهر کابل شعله ور ساختند و در نتیجه این جنگ ها هفتاد فیصد شهر کابل تخریب و ده ها هزار نفر بقتل رسیدند و صد ها هزار نفر از ساکنین کابل مجبور به ترک شهر شدند. وافغانستان بیک خرمن بی صاحب مبدل شده بود .

                   به بهانه،نهمین سا لروز قتل عام مردم بامیا ن توسط طالبان

               عوض نبی زاده

افغانستان در طول تاریخ خود فجایع، قتل عام ها –نسل کشی و جنایت های ضد بشری زیادی را شاهد بوده است و تنها در دوره طالبان در این کشور قتل عام های ، بامیان ، یکاولنگ، مزارشریف، هرات و به آتش کشیده شدن خانه ها و تاکستان های شمال کابل وغیره. بوقوع پیوسته است اما هیچ یکی از این فجایع آن سنگینی و گستردگی که در قتل عام بامیان وزمین سوخته ء یکاولنگ دیده می شود، ندارند.تاریخ افغانستان همواره خونین و استبدادی بوده ,بعد از عصر عبدالرحمن خون آشام، زمان طالبان خونین ترین اوراق تاریخ کشور را بین سال های 1994- 2001 - تشکیل میدهد.طالبان طی سال های مذکورغارت ، تجاوز، کشتار جمعی و نسل کشی را به صورت آگاهانه در مناطق هزارستان و شمال کشوربطور وحشیانه انجام دادند . در ماه های سنبله ء سا ل های 77 13 و 1378 شمسی در هنگام دست بدست شدن شهر بامیان وحومه آن میان نیروهای متجاوز طالبان ونیروهای مقاومت مردم بامیان زیررهبری حزب وحدت اسلامی افغانستان – تفنگداران طالبی هر بار صد ها تن افراد ملکی وبیگناه بامیان اعم از اطفال – زنان وپیر مردان را بصورت دسته جمعی به قتل رسانیدند.که این قتل عام از کشتار جمعی در زمان امیر عبدالرحمن زشت تر و بی رحمانه تر بوده است .

 برای نادانی فریبکاران،وزوال نابرابری درکشور شان،می خندند